J'accuse

Als medewerker van de gemeente ******** zie ik zaken die me zeer doen;

- Er wordt geen juiste invulling gegeven aan het personeels- en vacaturebeleid;
- Er is geen openheid; gegevens en informatie worden onterecht verborgen en vastgehouden;
- Er wordt niet goed nagedacht over boekhoudkundige consequenties van een verandering in werkwijze, zoals een nieuw computerpakket;
- er worden dingen gezegd die in de praktijk niet waar kunnen worden gemaakt.

Ik ben voor een groot deel eens met de directie van de dienst waar ik werk.
Het is hun taak om deze organisatie te runnen op een zo effectief en efficiënt mogelijke manier.
Het is de taak van mij in de OR om aan te geven als die doeltreffend- en doelmatigheid de werkbaarheid niet meer ten goede komt.
Effectiviteit en efficiency is ook nodig om de organisatie plezierig houden om te werken. De doeltreffendheid maakt ook de medewerkers blij en geeft een voldaan gevoel. De doelmatigheid is noodzakelijk om het voortbestaan van de organisatie, in de vorm die wenselijk is, mogelijk te maken.

Het OR-werk gaat soms over zaken die mensen direct zien (vaststellen verplichte vrije dagen, vergoeding onregelmatigheidstoeslag, etc.)
Veelal worden organisatorische zaken (zoals reorganisatie, of veranderde werkwijze) abstract en academisch benaderd. Dit is benauwend en hier gaat de OR de verkeerde kant op. De OR moet niet in de voetstappen van het management staan om hun werk dunnetjes over te doen.
De OR zou de belangen van de medewerkers die het werk uitvoeren moeten toetsen aan de regels die er zijn en aan de daden van het management.

De OR beoordeelt het reorganisatieplan vaak pas als het plan er ligt. Eigelijk zouden de medewerkers die worden geraakt door een reorganisatieplan direct bij de ontwikkeling hiervan betrokken moeten worden. De OR kan dan achteraf beoordelen of dat correct en transparant is gebeurd.

Hier wil ik een bondgenoot zijn van het management. Niet als medewerker vanuit het beleid zoals veel andere OR-leden, maar vanuit het personeel dat aan de basis staat en het werk uitvoert.

Pensioen

Op 30-10-2005 schreef ik al over doorwerken tot je 67e. Het was al een item en daarop hebben we allen allang op kunnen anticiperen. Zeker de jongeren en eigenlijk ook de pensioenfondsen.

Als er 5 jaar geleden adequaat was gehandeld was er geen gedoe geweest zoals nu.
Dit pensioenstelsel moet hervormd worden want het is eigenlijk een piramidespel.
Kijk naar de 14 pensioenfondsen die moeten korten of weet ik veel wat. Ze zijn gewoon te klein om fatsoenlijk te kunnen worden bestuurd.
De volkskrant geeft een overzicht waarin staat welke pensioenfondsen vermoedelijk gaan korten. Vermoedelijk omdat niks zeker is.

Het is verontrustend dat een beleggingsclubje van nog geen 1000 werknemers de belangen van die mensen behartigt. De werknemers zijn wel verplicht pensioenpremie af te dragen aan zo'n club. Je kan toch aanvoelen dat het niet goed gaat. Je voelt je daar niet veilig. Ook is er bij sommige clubs een sterfhuisconstructie wat de leden betreft.
Neem de Stichting Pensioenfonds voor Reclame en Marketing hier zijn nog maar 57 actieve deelnemers, 532 ex-deelnemers en 64 gepensioneerden.
De ex deelnemers bouwen geen volledig pensioen op en de gepensioneerden gaan gemiddeld eerder dood. De 57 draaien dan voor de overhead op. Deze werknemers moeten toch een keuze hebben. Dat hadden ze toch al voordat ze aan hun baan begonnen moeten hebben?

Je moet niet gedwongen zijn om in een bedrijfspensioenfonds je pensioen op te bouwen. Dit kan efficiënter en transparanter. Het moet de keuze van de werknemer zijn waar hij heen wil. De overheid moet hem daarbij helpen en de pensioenfondsen moeten openheid geven. Het gaat min of meer om de herstructurering en openheid, de perestrojka en glasnost van die oude Gorbatsjov.

Een pensioenfonds van 243 mensen, laat me lachen!